Cemil Ölürken

Posted on 19 Haziran 2010

0


Elá gözleri dalgın, geniş alnı sararmış,
Bir san’atkár hastadır, Cemil hasta yatıyor.
Odayı bir mátemin görünmez rengi sarmış,
Başında duranların kalbi yorgun atıyor.

İnce parmaklarını ıslattı göz yaşları,
Odanın sükûnunda hıçkırıklar inledi,
Hastanın yavaş yavaş çatılarak kaşları,
Sanki derinden gelen bir sadáyı dinledi.

Mukaddes elemini andı bir kerre daha;
Uzak serviliklere çevirerek yüzünü.
Áh! Ey gafil fanîler, iman edin Allah’a!
Bir iláhi ruhun da geldi işte son günü.

Çok kudretli oluyor bir dehánın gurûbu.
Ecel, O’nun yanına sen de el bağlayıp gir!..
Nefesinle titreyen fanilerden değil bu,
Ölmeyen bir san’atkár ölüm döşeğindedir.

Gökler geri alıyor yeryüzünden sesini.
Şimdi geniş alnında ebedin gölgesi var!
Başında ağlayanlar sonuncu bestesini,
Ağır ağır kapanan gözlerinden duydular!

 
Nazım Hikmet
Posted in: Edebiyat