Bendeniz

Posted on 24 Mayıs 2015

0


Bendeniz gönlü gezgin, tüm zenginliğini keşf uğruna harcıyor, yine bir seyahat öncesi tüm papatyaların katlini emrediyorum. 

Yol üstü yurda uğruyor, Göktürklere selam çakıp, Uygurlardan da nefret ediyorum.

Bakışlardan kaçamadığım ve de bakışlarımı kaçıramadığım odanın son köşesinde, sihirli kapının ardına kadar açılmasını ve tünelin sonundaki ışığı görebilmeyi bekliyorum. 

Çenemi tutup gönlümü susturamadığım bir sessizlikte yaygaralar koparıyorum. 

Gelenler ve de gidenler Ay’dan bağımsız boyumu aşmakta, sonrasında ise kuraklık yaklaşmakta. Her gün sıraladığım tesbit tanelerimi boynuma kolye yapabiliyorum da kulağıma küpe olamamakta… 

Yığınla olmazın içindeki olurun nereden ve de neyine güvenerek geldiğini anlayamamaktayım.

Heyecanlı ve de meraktayım, nihayetinde ben de insanım. 

Hüsranlı havada sığınacak bir liman olmasa da bilmediğim sularda yol almaktayım, acelem yok ve fakat acelesi olan çok. 

Yok deniz tutmamış, arkadaş hatrınaymış her şey! Gerekirse Antabus da kullanırız amma niyet yok. 

Dolayısıyla sil baştan yine olmazlardayım, koca gemide bir başımayım.

Yazı manidar, saat manidar, gün manidar, düşler anlamsız, gerçek hepten manasız. 

Ortalık mı sakin, yoksa ben miyim habersiz 😔